Een coach die het eerst zelf deed
Bruno Roels is met sport bezig sinds 1978, het jaar dat triatlon begon. Voetbal, handbal, tafeltennis, squash, atletiek, militaire vijfkamp, en de laatste twintig jaar triatlon, zelf en als coach. Hij runt FunctionalCoach als kleine onderneming en hoort bij de gelukkigen die jong op pensioen mochten en hun passie tot werk maakten.
FunctionalCoach biedt:
- Individuele trainingsbegeleiding voor triatlon, lopen, fietsen en zwemmen
- Coaching op basis van het FATS-model: energie, belasting, engagement en evolutie
- Bikefitting en foot-fitting
- Sportvoedingsadvies
- Zwemtechnische begeleiding
Hij maakt een scherp onderscheid tussen twee soorten sporters. Een recreant beweegt voor zijn gezondheid. Een amateur durft een nummer op te spelden, en vanaf het moment dat je een nummer opspeldt ben je competitief. Dan wil je vooruit, en dan heb je training nodig en een coach.
Als je de eerste keer een glas bier drinkt, dan ben je zat. Maar als je dat met de regelmaat van de klok doet, heb je op een bepaald moment iets sterkers nodig dan bier. Training werkt volgens exact hetzelfde principe.
Het model achter de coaching
Bruno coacht niet vanuit een schema. Hij coacht vanuit een systeem dat hij zelf een naam gaf, het Functional Adaptive Training System, en dat rust op drie mechanismen.
Homeostase, het lichaam in evenwicht houden. Supercompensatie, de overload die een atleet uit zijn comfortzone haalt zodat hij sterker terugkomt. En adaptatie, en daar verdient coaching pas echt zijn plek.
Hoe ga ik ervoor zorgen dat mijn atleet niet blessuregevoelig wordt omdat de intensiteit of het volume te hoog is? Dat is het evenwicht dat je zoekt bij coaching.
Zijn model vertrekt van het lichaam dat een atleet vandaag heeft, in een leven waar ook een job, een gezin en een sociale omgeving iets vragen. Niet van een fictieve atleet die leeft voor zijn sport.
Van in het begin mee
Bruno leerde Luc Van Lierde kennen in 2008, en Frederik Van Lierde, en zo ook Ruben Vandevoorde. Hij stapte vroeg mee in het Coachbox-verhaal omdat hij erin geloofde, en zit sinds 2015 op het platform.
Over die begintijd is hij eerlijk. Het was toen heel rudimentair en er was een reëel verschil in functionaliteit met wat er verder op de markt stond. Wat hem van gedacht deed veranderen, was de heropbouw.
Met de nieuwe branding was ik wel enorm verrast van de functionaliteit die erbij gekomen is.
Wat hij effectief gebruikt
Wat hem het meest tijd bespaart is de trainingsbibliotheek en de exporteerbare segmenten. Hij haalt sessies terug die hij jaren geleden opbouwde, herzet ze en stuurt ze rechtstreeks naar zijn atleet.
Mijn atleet moet zijn training uploaden en ik zie precies hoe ze is uitgevoerd. Dat maakt het achteraf veel gemakkelijker om een trainingsweek of een hele periode te analyseren en kort op de bal te spelen op intensiteit en volume, zodat zijn prestaties jaar op jaar beginnen verbeteren.
Over AI is hij niet euforisch en niet afwijzend.
Ik zie AI niet als bedreiging. Ik zie het vooral als een medewerker, omdat ik AI uitdaag. Het is identiek hetzelfde als wat ik met mijn atleten doe, die daag ik constant uit om een hoger niveau te halen. Het is eerder mijn bondgenoot dan mijn vijand.
Minder administratie, meer atleet
Vraag Bruno wat Coachbox voor FunctionalCoach heeft gedaan en het antwoord gaat niet over functies.
Mijn ogen zijn opengegaan van hoeveel functionaliteiten erbij gekomen zijn die het voor ons als coach gemakkelijker maken, omdat we veel minder administratief bezig zijn en veel meer met het verhaal van onze atleet.
Ik denk dat het een van de beste investeringen is die ik ooit heb gedaan voor mijn kleine bedrijf.
Voor een coach die alleen werkt weegt dat zwaarder dan voor een team. Elk uur achter bestanden aan is een uur niet bij een atleet.
Over fouten maken
Bruno heeft een kijk op coaching die het verdient om volledig te blijven staan, want ze verklaart waarom een coach met vijftig jaar op de teller zijn methodes nog altijd bijstelt.
Als je geen fouten maakt, dan ben je er ook niet gepassioneerd mee bezig, want dan ga je jezelf ook niet uitdagen om nieuwe principes te implementeren.
Hij wijst op de records die overal vallen, de marathon die onder de twee uur duikt, het polsstokspringen dat om de veertien dagen een centimeter beter wordt. Er is nog marge. Die vind je door te durven falen en eruit te leren.
Jonge mensen leren van meer ervaren mensen, maar meer ervaren mensen leren ook van jongere mensen.
Waarom hij het aanraadt
Voor iedereen die gepassioneerd met coaching bezig is, is het een tool die het gemakkelijker maakt om je met de essentie van coaching bezig te zijn, en dat is het one-on-one verhaal met een atleet en dagelijks contact hebben.
Dat is voor Bruno waar een coach voor opgeleid is. De rest is overhead.